अभिनेत्री मंजिरी फडणीसची विशेष मुलाखत : बॉलीवूडमधील संघर्ष, वागणूक, नैराश्य अन्‌ पुन्हा उमेदीने केलेली सुरुवात सर्वकाही सांगितलं…

मंजिरी फडणीस ही बॉलीवूड इंडस्ट्रीतील अशा अभिनेत्रींपैकी एक आहे जिने लष्करी पार्श्वभूमी असूनही टीव्ही, ओटीटी, नाटक आणि चित्रपट अशा प्रत्येक माध्यमात काम केले आहे. जाने तू या जाने ना सारख्या चित्रपटांमधून रातोरात लोकप्रिय झालेल्या मंजिरीला इंडस्ट्रीत बराच काळ वाट पाहावी लागली आणि संघर्ष करावा लागला. सध्या ती तिच्या पुणे हायवे या नवीन चित्रपटामुळे चर्चेत आहे. यनिमित्ताने ती कार्यालयात आली आणि आमच्याशी गप्पा मारल्या.

मंजिरी सांगते, की तिचा २० वर्षांचा कारकिर्दीचा काळ संघर्षाने भरलेला होता. जेव्हा बॉलीवूडमधील कौटुंबिक पार्श्वभूमी नसते, तेव्हा तुमच्यासाठी कोणतीही यंत्रणा काम करत नाही. तुम्ही कुठेतरी दुर्लक्षित राहता. जाने तू या जाने ना हा माझा पहिला चित्रपट खूप गाजला. त्या वर्षी माझ्या पहिल्या चित्रपटासाठी मला अनेक पुरस्कार मिळाले. सगळे माझे कौतुक करत होते, पण त्यानंतर कोणत्याही दिग्दर्शकाने मला इतकी दमदार भूमिका दिली नाही. मला नायकाचा मित्र किंवा दुसऱ्या क्रमांकाच्या मुख्य भूमिकेसारख्या सहाय्यक भूमिकांमध्ये टाइपकास्ट व्हायचे नव्हते. मी चांगल्या भूमिकेची वाट पाहत होते, जी मला कधीच मिळाली नाही. या काळात मी अनेक चित्रपटांमध्ये काम केले, पण ते तितके मोठे नव्हते. माझा मानसिक संघर्ष बराच काळ चालला.

पुरुष कधीकधी त्यांच्या शक्तीचा गैरवापर करतात…
मंजिरी फडणीस ही अशा अभिनेत्रींपैकी एक आहे जिने प्रत्येक माध्यमात स्त्री-केंद्रित भूमिका केल्या आहेत. महिलांच्या प्रश्नांवर ती म्हणते, जगभरात महिलांशी संबंधित अनेक प्रश्न आहेत, परंतु जेव्हा पुरुष सत्तेत असतात तेव्हा अनेक वेळा ते त्यांच्या सत्तेचा गैरवापर करू इच्छितात. हे खूप दुर्दैवी आहे, पण कधीकधी असे घडते. असे बरेच लोक आहेत ज्यांच्याकडे अफाट शक्ती आहे. ते दुसऱ्याचे नशीब बदलू शकतात, परंतु ते चुकीची कारणे निवडतात. मी ती कारणे स्पष्टपणे नाकारते. मी असे म्हणणार नाही की मी बळी आहे. जर मी बळी असते तर हार मानली असती. मला जे योग्य वाटले ते आजवर करत आली आहे. प्रगती मंदावली आहे, पण आज मी इथे आहे…

शरीराबद्दल अन्‌ कुरळ्या केसांबद्दल खूप काही ऐकावे लागलेय…
मंजिरीची गणना इंडस्ट्रीतील सुंदर अभिनेत्रींमध्ये केली जाते. सौंदर्याच्या बनावट मानकांबद्दल ती म्हणते, बघा, हळूहळू परिस्थिती बदलत आहे. पूर्वी फक्त गोऱ्या मुलींनाच सौंदर्याचा दर्जा मानला जात असे. पण आता तसे राहिलेले नाही. आज प्रियांका चोप्रा आणि दीपिका पदुकोण यांनी तो दर्जा बदलला आहे. एक काळ असा आला जेव्हा सडपातळ आणि उंच मुलींना सुंदर मानले जात असे, पण नंतर शरीराच्या सकारात्मकतेबद्दलच्या नवीन काळातील जाणीवेने तेही बदलले. जेव्हा मी इंडस्ट्रीत आले तेव्हा सांगण्यात आले की मी सुंदर नाही, मला बारीक व्हायला हवे, मग मी ब्रेड आणि रोटी सोडून दिली. मी भाज्या आणि डाळी खायचे. माझ्या कुरळ्या केसांबद्दलही मला खूप ऐकावे लागले. माझ्या वीसच्या दशकात, मी माझे कुरळे केस सरळ करण्यासाठी आणि बारीक दिसण्यासाठी सतत संघर्ष करत असे. जेव्हा मी तीस वर्षांची झाले तेव्हा माझे वजन थोडे वाढले, मग मी माझे कुरळे केस आणि तेवढेच वजन टिकवून ठेवण्याचा निर्णय घेतला, मग लोकांना मी आवडू लागले आणि मग मला जाणवले, अरे, मी अशी किती वर्षे वाया घालवली. आता मी स्वतःला स्वीकारले आहे. आपण सर्वजण वैयक्तिकरित्या अद्वितीय आहोत आणि ते समजून घेणे आवश्यक आहे.

जर मला चांगली भूमिका मिळाली नाही तर मी इंडस्ट्री सोडेन…
दीड दशकाहून अधिक काळ इंडस्ट्रीत काम करणाऱ्या मंजिरीच्या कारकिर्दीत एक काळ असा आला जेव्हा तिने दोन वर्षांचा ब्रेक घेतला. ते कारण सांगताना ती म्हणाली, की हे २०१७ मधील आहे, मी अशा टप्प्यातून जात होते जिथे मला अशा व्यावसायिक भूमिका मिळत होत्या ज्या मला आवडत नव्हत्या. त्याच त्याच प्रकारच्या भूमिका येत होत्या, गोड मुलगी, शेजारची मुलगी इत्यादी. दुर्दैवाने, चित्रपट उद्योगाला माझी क्षमता दिसली नाही आणि एक अभिनेत्री म्हणून हे माझ्यासाठी खूप निराशाजनक होते. जरी मी माझ्यासमोर येणाऱ्या संधींमधून सर्वोत्तम भूमिका निवडत होते, तरीही मला ठोस भूमिका मिळत नव्हत्या. मग मी मनाशी ठरवलं की जरी मला इंडस्ट्री सोडावी लागली तरी मी कोणत्याही सामान्य भूमिकेला सहमत होणार नाही. त्या काळात माझे दोन चित्रपट प्रदर्शित होणार होते, निर्दोष आणि बाबा ब्लॅक शीप, त्यामुळे मी इंडस्ट्रीतून गायब होणार नव्हते. मग मी ठरवले की मी माझी कला सुधारण्यासाठी काम करेन आणि मी थिएटरमध्ये सामील झाले.

दोन वर्षे रंगभूमीवर काम
मंजिरी म्हणते, की दोन वर्षे रंगभूमीवर काम केल्यानंतर, माझे अभिनय कौशल्य सुधारले होते पण माझी बचत संपली होती. २०१९ हे वर्ष माझ्या कारकिर्दीतील सर्वात कठीण वर्ष होते, जेव्हा मी माझ्या वडिलांना फोन करून म्हटले, जर मी दोन महिन्यांत येथे काहीही साध्य केले नाही तर? माझे वडील लष्करी पार्श्वभूमीचे एक संतुलित आणि बलवान व्यक्ती आहेत. त्यांना आनंद होता की त्यांची मुलगी परत येईल. पप्पांनी फक्त एवढेच सांगितले, काळजी करण्यासारखे काही नाही, तू परत येऊ शकते. आपण तुझे आयुष्य नव्याने सुरू करू. तू मानसशास्त्रातील तुझा अभ्यास पूर्ण करू शकते. मी जवळजवळ आशा सोडून दिली होती पण नंतर मला बारोट हाऊसमध्ये एक खूप शक्तिशाली भूमिका मिळाली. खरं सांगायचं तर, त्या कठीण काळात माझ्या कुटुंबाचा आधार सर्वात महत्वाचा होता. मी लष्करी पार्श्वभूमीची असल्याने, माझा कधीही हार न मानणारा दृष्टिकोन होता. मग या मुंबई शहराने मला सांगितले की मी या जागेसाठीच बनले आहे आणि जेव्हा जेव्हा मी पडले तेव्हा मी उठले…